Początkowo na ziemiach polskich, jak i w całej Europie, posługiwano się łaciną do zapisu dokumentów, tekstów liturgicznych i artystycznych. Pierwsze zapisy powstały już w V wieku przed naszą erą, kiedy jeszcze Słowianie nawet nie myśleli o możliwości utrwalenia swoich słów. Samogłoski nosowe zbliżone są do polskich (poza tradycyjnymi „ą” i „ę” istnieje jeszcze kilka rodzajów nosówek w polszczyźnie, co słyszalne jest w wymowie, choć nie wyróżnia się tego graficznie).